shark24

Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

O Ευθύμης Ρεντζιάς H τελευταία «ανάμνηση» από τον Jordan στο παρκέ! Video

Το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του χρονολογείται πριν από σχεδόν 10 χρόνια! Από εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ, στις 16 Απριλίου του 2003...
το μπάσκετ και το ΝΒΑ, είναι σίγουρα φτωχότερο! Ο λόγος; Μα φυσικά η 3η και μάλλον (;) και "φαρμακερή" απόσυρση του μεγαλύτερου μπασκετμπολίστα όλων των εποχών! Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, στο "First Union Center" της Φιλαντέλφια, "γράφτηκε" το "τελευταίο αντίο" του τεράστιου Μάϊκλ Τζόρνταν και ένας "δικός μας άνθρωπος", ο Ευθύμης Ρεντζιάς, που εκείνη τη σεζόν (2002-03), φόρεσε τη φανέλα των 76ers, είχε την τιμή και την τύχη, όχι απλά να πάρει μέρος σ' αυτό το "ιστορικό" παιχνίδι (σ.σ.: η Φιλαντέλφια νίκησε την Ουάσινγκτον με 107-87), να μοιραστεί για ένα λεπτό το παρκέ μαζί του και να ανταλλάξει high-five με τον "Air Mike", αλλά κυρίως να βιώσει live τον αποχαιρετισμό του "θρύλου" στο μπάσκετ αλλά και του κοινού προς αυτόν... 

 Η πρώτη χειραψία με τον "MJ"! «Η πρώτη φορά που τον είδα, ήταν στο τουρνουά "Mc Donald's Open", στο Παρίσι, όταν έπαιζα στη Μπαρτσελόνα, αλλά το σύστημα διεξαγωγής δεν βοήθησε για να αντιμετωπίσουμε τους Μπουλς! Έκτοτε, πέρασαν πέντε χρόνια και ήμουν τυχερός γιατί προπονητής μου στους 76ers ήταν ο Λάρι Μπράουν, που ήταν πολύ στενός του φίλος, κάτι σαν πνευματικός του πατέρας! Στην περίοδο των φιλικών προετοιμασίας, είχαμε πάει για μία εβδομάδα στην Ουάσινγκτον για να παίξουμε δύο ή τρία παιχνίδια με τους Γουίζαρντς και θυμάμαι ότι την παραμονή του αγώνα, μου τον σύστησε ο coach στο βοηθητικό γήπεδο της ομάδας του! Οι δύο τους γνωρίζονται εδώ και πολλά χρόνια και μάλιστα, κάποια χρόνια αργότερα, ο Τζόρνταν τον προσέλαβε στους Μπόμπκατς. Η εντύπωση που αποκόμισα από την χειραψία που αντάλλαξα μαζί του, από τις δύο-τρεις κουβέντες που είπαμε, αλλά και από την εν γένει συμπεριφορά του προς συμπαίκτες και αντιπάλους, ήταν ενός ανθρώπου προσιτού, σοβαρού και μετρημένου!», μας είπε αρχικά ο πρώην αντιπεριφερειάρχης και νυν εντεταλμένος σύμβουλος αθλητισμού στην Θεσσαλία και συνέχισε: 

 «Όλοι φαίνονταν πολύ "λίγοι" μπροστά του!»

 «Αυτό που συνειδητοποίησα, βλέποντας τον να παίζει από κοντά, είναι η διαφορά κλάσης που είχε από όλους τους αντιπάλους του! Όποιος κι αναλάμβανε το μαρκάρισμά του, φαινόταν πολύ "λίγος" και "μικρός" μπροστά του! Σου έδινε συνεχώς την εντύπωση, ότι ανά πάσα στιγμή, μπορεί να κάνει ότι θέλει με τη μπάλα και να επιχειρήσει με επιτυχία την πιο δύσκολη και εξεζητημένη προσπάθεια. Φανταστείτε ότι εκείνο τον καιρό, ήταν 40 χρονών και θεωρώ ότι προφυλασσόταν! Αν πίεζε λίγο παραπάνω τον εαυτό του, πιστεύω ότι θα μπορούσε να κάνει αυτά που έκανε όταν ήταν εικοσιπέντε! Είχε πάντα αυτό το κλασσικό "αέρινο" στυλ και σου έδινε την εντύπωση ότι η κάθε ενέργεια που επιχειρεί, "βγαίνει" τόσο εύκολα, την ώρα που ο προσωπικός του αντίπαλος "έτρεχε" με 100.000 στροφές και πάλι δεν τον προλάβαινε...», υπερθεμάτισε ο Ευθύμης Ρεντζιάς, πριν ανασύρει από τη μνήμη του τις αναμνήσεις από 'κείνο το ιστορικό παιχνίδι της 16ης Απριλίου του 2003, όταν οι 76ers νίκησαν τους Wizards σ' ένα ματς-γιορτή (το τελευταίο της κανονικής περιόδου εκείνης της χρονιάς) για το μπάσκετ, που λόγω των εκδηλώσεων που είχαν προγραμματιστεί για χάρη του Τζόρνταν, διήρκεσε περισσότερες από 4 ώρες! 

 «Τον χειροκροτούσαμε όλοι επί 5 λεπτά!» 

 «Ήταν ίσως η πιο συγκινητική στιγμή που έζησα μέσα στα γήπεδα! Παρ' ότι οι Sixers δεν ήταν η ομάδα του, το show που του ετοίμασαν, ο σεβασμός και η αναγνώριση που του έδειξαν όλοι οι παίκτες, οι παράγοντες και οι φίλαθλοι της Φιλαντέλφια, κατέδειξαν την σπάνια κουλτούρα που έχουν οι Αμερικανοί γύρω από τον αθλητισμό! Θυμάμαι ότι είχαν φέρει τον εκφωνητή των Μπουλς, ο οποίος έκανε την παρουσίασή των αγώνων επί τόσα χρόνια στο Σικάγο και μόλις ο Τζόρνταν άκουσε τη φωνή του να τον αναγγέλλει, δάκρυσε! Κάποια στιγμή στην 3η περίοδο, ο προπονητής των Γουίζαρντς τον έκανε αλλαγή και όλος ο κόσμος άρχισε να φωνάζει "we want Mike!". Όταν ξαναμπήκε, περίπου 1,5 λεπτά πριν από το τέλος, μέσα σε γενική αποθέωση, ο πλέϊ-μέϊκερ μας, ο Έρικ Σνόου, του έκανε φάουλ για να σταματήσει τον χρόνο, να τον στείλει στις βολές και να δώσει την ευκαιρία στον κόσμο να του προσφέρει το τελευταίο standing-ovation, που πρέπει να κράτησε περίπου πέντε λεπτά! 


Ήταν μία απίστευτη εμπειρία και τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν εκείνη τη στιγμή, δεν είναι εύκολο να περιγραφούν! Σίγουρα, γυρίζοντας τον χρόνο πίσω, θεωρώ τον εαυτό μου ευλογημένο, που έστω μερικές φορές βρέθηκα στο ίδιο παρκέ με τον μεγαλύτερο αθλητή στον κόσμο! Μετά το ματς, βγήκαμε όλοι φωτογραφίες μαζί του στα αποδυτήρια και τον ευχαριστήσαμε για τις αναμνήσεις που μας χάρισε όλα αυτά τα χρόνια», κατέληξε ο παλαίμαχος διεθνής μπασκετμπολίστας, που παραμένει στον χώρο, μέσω της ακαδημίας "Triple Crown Academy", που διατηρεί στο Κορωπί μαζί με τον Φραγκίσκο Αλβέρτη και τον Δημήτρη Παπανικολάου. 

 E-shop - Crazy Sundays Πατήστε εδώ

 Αν σας άρεσε το θέμα κάντε ένα "Like" και κοινοποιήστε το στους Φίλους σας...!

ΣΟΥ ΑΡΕΣΕ; ...ΚΑΝΕ LIKE

Back to Top